Af hverju festast meðferðaraðilar í einni nálgun?

Af hverju festast meðferðaraðilar í einni nálgun?

Kynning

Margir meðferðaraðilar velja sér eina nálgun og vinna nánast eingöngu út frá henni. Með tímanum getur sú nálgun orðið að meginramma sem allt annað er metið út frá.

En hvað veldur því að meðferðaraðilar festast í einni aðferð? Og getur það haft áhrif á hvernig þeir sjá líkamann og bregðast við honum?

Af hverju skiptir þetta máli í meðferð?

Hvernig meðferðaraðili sér líkamann hefur bein áhrif á það hvernig hann vinnur með hann. Ef athyglin beinist aðeins að einum þætti, til dæmis vöðvum, liðamótum eða bandvef, getur það haft áhrif á hvaða inngrip eru valin.

Þegar líkaminn er hins vegar skoðaður sem heild – þar sem taugakerfi, hreyfing og spennumynstur spila saman – opnast oft einfaldari og markvissari leiðir til meðferðar.

Þörfin fyrir öryggi og skýrleika

Þegar ný aðferð er lærð veitir hún oft skýran ramma. Hún segir hvað á að gera, í hvaða röð og hvernig.

Þetta getur skapað öryggi, sérstaklega í byrjun. Meðferðaraðilinn veit hvað hann á að gera og finnur fyrir meiri stjórn í meðferðinni.

Þegar aðferð verður að linsu

Með tímanum getur þessi rammi orðið að linsu sem allt er skoðað í gegnum.

Þá getur meðferðaraðilinn farið að sjá verk sem liðavandamál, spennu sem vöðvavandamál eða ójafnvægi sem eitthvað sem þarf að „leiðrétta“ með ákveðinni aðferð.

Líkaminn sjálfur breytist ekki — en túlkunin á honum gerir það.

Dæmi úr klínísku starfi

Í klínísku starfi má oft sjá hvernig nálgun mótar það sem meðferðaraðili tekur eftir.

Sami einstaklingur getur verið túlkaður á ólíkan hátt eftir því hvaða þjálfun liggur að baki. Í einu tilfelli er áherslan á liðamót, í öðru á vöðva, í þriðja á bandvef eða taugakerfi.

Þetta þýðir ekki að ein túlkun sé rétt og önnur röng, heldur að líkaminn er skoðaður út frá mismunandi sjónarhornum.

Áhrif menntunar og kerfa

Margar meðferðaraðferðir eru kenndar sem heildstæð kerfi. Þau hafa ákveðna hugmyndafræði, vinnubrögð og stundum skýrar reglur.

Slík kerfi geta verið gagnleg, en þau geta einnig haft þau áhrif að meðferðaraðilinn treysti meira á kerfið en eigin skynjun og dómgreind.

Hvernig meðferðarform eru kennd

Hvernig meðferðarform eru kennd hefur mikil áhrif á það hvernig meðferðaraðilar læra að skynja líkamann.

Í mörgum tilfellum er ákveðin upplifun eða túlkun kennd sem „rétt“. Til dæmis getur kennari lýst ákveðnum takti, spennu eða svörun og nemendur læra að leita að nákvæmlega því sem kennarinn lýsir.

Þá verður skynjunin ekki það sem nemandinn upplifir sjálfur, heldur það sem hann hefur lært að hann eigi að finna.

Í slíkri kennslu getur verið hætta á að skynjun verði mótuð fyrirfram. Nemendur reyna að passa eigin upplifun við ákveðið form í stað þess að kanna hana af opnum huga.

Þetta getur haft áhrif á klíníska vinnu síðar, þar sem meðferðaraðilinn leitar að ákveðnum merkjum í stað þess að fylgjast með því sem raunverulega birtist.

Í sumum tilfellum getur þetta jafnvel skapað ákveðna innri togstreitu hjá nemandanum. Hann reynir að finna og gera hlutina „rétt“ – eins og kennarinn kenndi – en upplifun hans passar ekki alltaf við þá lýsingu.

Athygli færist þá frá líkamanum sjálfum yfir í það að reyna að uppfylla ákveðna hugmynd. Í stað þess að þróa eigin skynjun getur nemandinn farið að efast um hana eða leiðrétta hana í átt að því sem hann telur að sé „rétt“.

Önnur nálgun í kennslu er að skapa rými fyrir eigin skynjun.

Í stað þess að segja: „þú átt að finna þetta svona“ er spurt:

Slík nálgun styður við sjálfstæða skynjun, meiri næmni og sterkari klíníska dómgreind.

Þegar meðferðaraðili fær að þróa eigin skynjun verður hann síður bundinn við eina túlkun og opnari fyrir því sem líkaminn sýnir hverju sinni.

Ótti við að gera rangt

Í sumum tilvikum geta tilfinningar haft áhrif á meðferðina.

Ótti við að gera of lítið, ótti við að gera rangt eða ótti við að víkja frá því sem kennt var getur leitt til þess að meðferð verður stífari og minna sveigjanleg.

Með tímanum getur þetta jafnvel orðið svo sjálfvirkt að við tökum ekki lengur eftir því hvernig nálgunin mótar það sem við sjáum.

Klínísk dómgreind fram yfir reglur

Í klínísku starfi verður mikilvægt að spyrja:

Hvar á að vinna – frekar en hvað á að gera mikið.

Þegar greining er skýr, þarf oft aðeins örfáar hreyfingar til að kalla fram breytingu.

Af hverju er stundum mælt gegn því að blanda aðferðum?

Sum meðferðarform leggja áherslu á að vinna með eina nálgun í einu. Það getur tengst þörf fyrir skýrleika, auðveldara mati á svörun líkamans eða ákveðinni hugsun um framkvæmd aðferðarinnar.

Í klínísku starfi er þó oft nauðsynlegt að samþætta mismunandi nálganir. Þá verður lykilatriðið ekki hvort aðferðir séu blandaðar, heldur hvort þær styðji hver aðra og hvort líkaminn fái svigrúm til að bregðast við.

Að opna fyrir fleiri sjónarhorn

Að losa sig úr einni nálgun þýðir ekki að hún sé röng.

Heldur að bæta við skilningi, sjá fleiri möguleika og leyfa líkamanum að leiða vinnuna.

Jafnvægið í klínísku starfi

Sterk klínísk vinna felst í jafnvægi:

Ekki að gera meira — heldur að gera það sem á við.

Niðurlag

Kannski er spurningin ekki hvaða nálgun er réttust, heldur hvort við séum tilbúin að sjá líkamann án þess að þrengja hann inn í fyrirfram ákveðið form.

Þegar meðferð byggir á athygli, skynjun og klínískri dómgreind opnast möguleiki á einfaldari og oft áhrifaríkari vinnu.

Næstu skref

Viltu læra að vinna með líkamanum á einfaldari og markvissari hátt? Sjá námskeið í bandvefslosun með Bowen nálgun.