​​​​

​​​​​

 

 

 

 

 

 

 

Bowen-meðferð er mild líkamsmeðferð sem byggir á fáum og nákvæmum snertingum á ákveðnum stöðum í vöðvum og bandvef líkamans. Meðferðin felst ekki í miklum þrýstingi eða kröftugri íhlutun, heldur í einföldum hreyfingum sem gefa líkamanum skýrt áreiti sem hann getur brugðist við á eigin forsendum. Markmiðið er ekki að knýja fram breytingar með krafti, heldur að skapa aðstæður þar sem líkaminn getur nýtt eigin getu til að aðlagast, jafna sig og endurheimta jafnvægi.

Bowen-meðferð er oft talin ein mildasta líkamsmeðferð sem notuð er í klínísku starfi. Hreyfingarnar eru framkvæmdar með léttum snertingum sem hafa áhrif á vöðva, bandvef og skynnemakerfi líkamans. Þessi milda nálgun hefur þann kost að líkaminn fær svigrúm til að bregðast við án þess að verða yfirkeyrður af stöðugri íhlutun. Meðferðaraðilinn reynir því ekki að gera sem mest, heldur að gera það sem virðist skipta mestu máli hverju sinni.

​

​

​

​

​​

​

​

​

​

​​​​​​

 

Í þessari nálgun er líkaminn ekki fyrst og fremst skoðaður sem safn aðskilinna hluta. Þvert á móti er litið á hann sem samþætt kerfi þar sem vöðvar, bandvefur, taugar og hreyfikerfi vinna saman. Bandvefurinn myndar víðtækt tengslanet sem tengir saman mismunandi vefi líkamans og dreifir spennu og krafti um hann allan. Spenna sem myndast á einu svæði getur því haft áhrif annars staðar í líkamanum, og breytingar sem hefjast á einum stað geta stundum haft áhrif langt út fyrir það svæði sem unnið er með.

Bowen-meðferð á rætur sínar í klínísku starfi ástralska meðferðaraðilans Tom Bowens, sem starfaði í borginni Geelong í Ástralíu á miðri tuttugustu öld. Bowen þróaði einfaldar og nákvæmar hreyfingar sem hann notaði í starfi sínu með fjölda skjólstæðinga. Vinna hans byggðist fyrst og fremst á athugun á svörun líkamans og á því að laga meðferðina að því sem kom fram hverju sinni. Hann setti ekki fram skriflegt kerfi eða fastar reglur um framkvæmd meðferðarinnar, heldur mótaðist vinnan í klínísku starfi.

​

​

​

​

​

​

 

 

 

 

Eftir andlát Tom Bowens var meðferðin skráð og kennd áfram í skipulögðu kennsluformi og hefur síðan breiðst út til margra landa. Í dag er Bowen-meðferð notuð af fjölbreyttum hópi meðferðaraðila, þar á meðal nuddurum, sjúkraþjálfurum og öðrum sem vinna með líkamsmeðferð. Þrátt fyrir einfaldleika sinn hefur hún vakið áhuga vegna þess að fáar og mildar hreyfingar geta stundum haft víðtæk áhrif á spennu og hreyfigetu líkamans.

Í meðferð liggur skjólstæðingurinn venjulega á bekk á meðan meðferðaraðilinn framkvæmir fáar og markvissar hreyfingar á ákveðnum stöðum í líkamanum. Á milli hreyfinga er stundum gert hlé sem gefur líkamanum tækifæri til að vinna úr þeirri örvun sem hefur átt sér stað. Slík hlé eru hugsuð sem rými þar sem líkaminn fær svigrúm til að bregðast við og aðlagast.

​

​

​

​

​

​

​​

​

Margir sem þiggja Bowen-meðferð upplifa breytingar á spennu, hreyfigetu eða almennri líðan eftir meðferð. Í sumum tilvikum koma breytingarnar fram strax, en í öðrum tilvikum þróast þær yfir nokkrar klukkustundir eða daga. Þetta tengist því að líkaminn vinnur stöðugt úr upplýsingum sem berast frá vefjum hans og að taugakerfið getur endurskipulagt hvernig spennu og hreyfingu er stjórnað í líkamanum.

Einfaldleiki er einn af styrkleikum Bowen-meðferðar. Meðferðin byggir ekki á flóknum tækniatriðum eða miklum krafti, heldur á næmni, athugun og virðingu fyrir svörun líkamans. Þegar unnið er með þessum hætti verður meðferðin ekki aðeins röð hreyfinga, heldur samspil milli meðferðaraðila og líkama þess sem þiggur meðferðina. Í því samspili liggur kjarni Bowen-meðferðarinnar: að styðja við náttúrulega getu líkamans til að aðlagast, jafna sig og endurheimta jafnvægi.