Hlé í Bowen-meðferð  túlkun,
ekki upprunaleg regla

​​​​

​​​​​

 

 

 

 

 

 

 

Hlé eru eitt af þeim einkennum Bowen-meðferðar sem vekja hvað mestar spurningar, bæði meðal skjólstæðinga og meðferðaraðila. Í mörgum framsetningum er hléinu lýst sem ómissandi hluta meðferðarinnar, stundum jafnvel sem lykli að virkni hennar.

 

Slík framsetning getur gefið þá mynd að hlé hafi verið meðvitað og skilgreint meðferðartæki í klínísku starfi Tom Bowen. Heimildir styðja þó ekki þá ályktun

​

​

​

​

​​

​

​

​

​

​​​​​​

 

Tom Bowen skilgreindi aldrei hlé sem sérstakan þátt meðferðarinnar. Hann setti ekki fram reglur um hversu löng hlé ættu að vera, hvenær ætti að bíða og hvenær ætti að halda áfram.

​

Hann útskýrði ekki tilgang hléa og setti þau ekki í fræðilegt samhengi. Hlé, eins og þau birtast í frásögnum af klínísku starfi hans, virðast fremur hafa verið hluti af vinnuflæði í annasömu umhverfi en meðvitað mótað meðferðartæki.

​

​

​

​

​

 

 

 

 

Heimildir lýsa því að Bowen hafi sinnt mjög miklum fjölda skjólstæðinga dag hvern. Í slíku samhengi þurfti hann að vinna hratt og fara á milli einstaklinga.

​

Í ljósi þess er líklegt að hlé hafi fyrst og fremst orðið til af praktískum ástæðum fremur en sem meðvituð klínísk ákvörðun. Þau voru einfaldlega hluti af því hvernig hann skipulagði vinnu sína til að geta sinnt þeim fjölda sem leitaði til hans.

​

​

​

​

​

​​

​

 

 

Eftir andlát Tom Bowen varð nauðsynlegt að skrá, skýra og kenna vinnu hans áfram. Í því ferli urðu hlé smám saman að skilgreindum þætti í kennslukerfum.

​

Oswald (Ossie) Rentsch skrásetti, að eigin frumkvæði, það sem hann hafði sjálfur fylgst með í klínísku starfi Bowens og setti það fram í skipulögðu formi. Þar fengu hlé ákveðna stöðu sem hluti af ferlum sem átti að endurtaka á sambærilegan hátt í kennslu.

​

Í þessu samhengi breyttist merking hléa. Það sem í upphafi hafði líklega verið afleiðing vinnuaðstæðna og flæðis í annasömu klínísku umhverfi var síðar túlkað sem meðvitaður og nauðsynlegur þáttur meðferðarinnar.

​

​

​

​

​

​

​

​

​

 

Þannig varð hléið hluti af orðræðu um Bowen-meðferð, fremur en staðfest lífeðlisfræðileg regla sem Tom Bowen sjálfur setti fram.

​

Þetta skiptir máli vegna þess að þegar ákveðið vinnulag er síðar kennt sem föst regla getur auðveldlega myndast sú tilfinning að það hafi alltaf verið kjarni aðferðarinnar. Heimildir benda þó fremur til þess að svo hafi ekki verið.

​

​

​

​

​

​

​

​

​

Í nútímalegu klínísku starfi eru hlé útfærð á ólíkan hátt.

​

Í sumum nálgunum felst hlé í því að meðferðaraðilinn yfirgefur herbergið í ákveðinn tíma. Í öðrum er hlé skilgreint sem biðástand þar sem meðferðaraðilinn er áfram til staðar en grípur ekki inn með frekari snertingu.

​

​

​

​

​

​

​

 

 

 

Í bandvefslosun með Bowen nálgun (BBN) er þessi þáttur túlkaður á einfaldari og sveigjanlegri hátt.

​

Í BBN náminu er ekki kennt að fara út úr meðferðarherberginu og hlé eru ekki skilgreind sem nauðsynlegur hluti hverrar meðferðar. Hins vegar getur stundum verið gagnlegt að hinkra augnablik á milli hreyfinga.

​

Það á sérstaklega við þegar líkaminn sýnir skýr viðbrögð eftir snertingu eða þegar spennulosun virðist vera að eiga sér stað.

​

​​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

Slík viðbrögð geta til dæmis komið fram þegar bandvefur slakar á eða þegar taugakerfið bregst við áreitinu. Í slíkum aðstæðum getur verið skynsamlegt að gefa líkamanum smá tíma áður en næsta hreyfing er framkvæmd.

​

Þá er hléið ekki regla heldur svörun við því sem er að gerast í líkamanum.

​

​

​

​

​

​

 

 

Þegar hlé eru notuð á ábyrgan hátt í dag ættu þau því ekki að vera framkvæmd sjálfvirkt eða samkvæmt óumbreytanlegri reglu.

​

Hlé geta verið gagnleg þegar þau eru notuð meðvitað, í samræmi við svörun líkamans og upplifun skjólstæðingsins. Þau missa hins vegar gildi sitt ef þau verða formsatriði sem ekki taka mið af aðstæðum og einstaklingnum sem er í meðferð.

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

 

 

 

 

 

Í þessu samhengi skiptir einnig máli hvernig hlé eru upplifuð af þeim sem liggur á bekknum. Fyrir suma getur fjarvera meðferðaraðilans skapað rými og ró. Fyrir aðra getur hún vakið óöryggi eða truflað tilfinningu fyrir stuðningi.

​

Slík viðbrögð eru einstaklingsbundin og undirstrika mikilvægi þess að hlé séu hluti af klínísku mati en ekki fyrirfram ákveðin regla.

​

​​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

​​​Sé litið til anda klíníks starfs Tom Bowen má því skilja hlé sem rými fremur en tímamælda aðgerð. Rými þar sem líkaminn fær tækifæri til að bregðast við, aðlagast og endurskipuleggja sig án þess að meðferðaraðilinn flýti ferlinu

Slík nálgun krefst næmni, athugunar og ábyrgðar, en er í meiri samhljómi við það hvernig Bowen starfaði í raun.

​

​​

 

 

 

 

 

 

​

Í þessu ljósi er mikilvægt að vera varfærinn í að túlka hlé sem virkt meðferðartæki í sjálfu sér. Fremur má líta á þau sem hluta af klínísku rými sem getur stutt við meðferð þegar það er notað af dómgreind.

Kjarni Bowen-meðferðar liggur ekki í hléinu sjálfu heldur í hæfni meðferðaraðilans til að lesa líkamann, virða svörun hans og vinna í takt við hana

 

 

.

​

​

​

​​​

​

​

​

Hlé geta átt sinn stað í Bowen-vinnu, en þau eru ekki endilega upprunaleg regla né ófrávíkjanlegur þáttur allrar meðferðar. Þegar þau eru notuð með næmni og klínísku mati geta þau stutt við ferlið.  Þegar þau verða formsatriði missa þau merkingu sína.

​

Það sem skiptir mestu máli er ekki hvort beðið sé samkvæmt reglu, heldur hvort meðferðaraðilinn skapi aðstæður þar sem líkaminn fær svigrúm til að svara á sinn hátt.