Bowen-meðferð – kerfi eða klínísk nálgun?

Bowen-meðferð – kerfi eða klínísk nálgun?

Bowen-meðferð er oft kynnt sem ákveðin aðferð með skýrri röð hreyfinga, skilgreindum hléum og fyrirfram mótuðum verkferlum. Fyrir marga er þessi framsetning fyrsta kynni þeirra af meðferðinni og hún hefur án efa stuðlað að útbreiðslu hennar víða um heim.

Slík framsetning segir þó aðeins hluta sögunnar og gefur ekki endilega rétta mynd af því hvernig Bowen-meðferð varð til eða hvernig Tom Bowen sjálfur vann í klínísku starfi.

Klínísk vinna fremur en kerfi

Tom Bowen starfaði ekki eftir fyrirfram skilgreindu kerfi. Hann setti ekki fram fasta ferla, skilgreindi ekki ákveðna röð hreyfinga og kenndi ekki meðferðina í skipulögðu kennslukerfi.

Vinna hans virðist frekar hafa byggst á einföldum og nákvæmum inngripum, náinni athugun á svörun líkamans og stöðugri aðlögun að því sem kom fram hverju sinni.

Í þeim skilningi var Bowen-meðferðin í upphafi ekki „aðferð“ í hefðbundnum skilningi, heldur klínísk nálgun sem mótaðist í raunverulegu starfi.

Þegar klínísk vinna verður að kerfi

Eftir andlát Tom Bowens varð nauðsynlegt að skrá og miðla þessari vinnu áfram. Í því ferli varð til sú kerfisvæðing sem margir þekkja í dag.

Oswald (Ossie) Rentsch skrásetti, að eigin frumkvæði, það sem hann hafði sjálfur fylgst með í klínísku starfi Bowens og setti það fram í skipulögðu formi. Með þessari skráningu urðu til ferlar sem gerðu mögulegt að kenna meðferðina áfram, skapa samræmi og veita nýjum meðferðaraðilum ákveðna umgjörð.

Þessi kerfisvæðing var fyrst og fremst kennslufræðileg lausn, en ekki nákvæm lýsing á klínískri vinnu Tom Bowens sjálfs.

Hættan við of stíft kerfi

Þegar Bowen-meðferð er skilin eingöngu sem kerfi er hætta á að sú lifandi, aðstæðubundna nálgun sem einkenndi starf Bowens sjálfs glatist.

Meðferðin getur þá orðið framkvæmd samkvæmt forskrift frekar en unnin í samspili við líkamann sem liggur á bekknum.

Sé Bowen-meðferð hins vegar skilin sem klínísk nálgun breytist áherslan.

Þá verður meðferðin ekki fyrst og fremst spurning um að „fara í gegnum ferli“, heldur um að greina hvaða kerfi líkamans virðast vera í ójafnvægi hverju sinni og velja hreyfingar út frá því.

Slík vinna krefst meiri klínískrar dómgreindar, athugunar og ábyrgðar, en opnar jafnframt fyrir dýpri aðlögun að einstaklingnum.

Tengingar við önnur kerfi líkamans

Í þessu samhengi hafa margir meðferðaraðilar tekið eftir því að Bowen-hreyfingar eru oft framkvæmdar á stöðum sem samsvara nálastungupunktum eða liggja á þekktum orkubrautum.

Þessi tenging verður sérstaklega augljós fyrir þá sem hafa bakgrunn í nálastungum, shiatsu eða annarri orkubrautamiðaðri vinnu.

Mikilvægt er þó að skilja þessa tengingu sem klíníska og nútímalega túlkun, en ekki sem sönnun þess að Tom Bowen hafi unnið út frá formlegu kerfi orkubrauta eða austurlenskri læknishefð.

Nútímaleg þróun Bowen-vinnunnar

Á síðari árum hafa kennarar á borð við Graham Pennington lagt aukna áherslu á greiningu, líkamsstöðu, hreyfimynstur og samspil líkamans í heild.

Í slíkri nálgun verður Bowen-meðferð markvissari, þar sem val á hreyfingum byggist ekki á fyrirfram ákveðinni röð heldur á mati á því hvaða svæði og kerfi virðast vera undir mestu álagi hverju sinni.

Þessi þróun endurspeglar í raun afturhvarf að klínískum anda Bowen-vinnunnar.

Þótt greiningaraðferðir og hugtakakerfi séu nú orðaðri en áður er grunnforsendan sú sama: að lesa líkama, fylgjast með svörun og laga vinnuna að því sem kemur fram.

Kerfið verður þá stuðningur, en ekki stýring.

Kerfi eða klínísk nálgun?

Spurningin er því ekki hvort Bowen-meðferð sé kerfi eða klínísk nálgun, heldur hvernig kerfið er notað.

Kerfi geta verið gagnleg, sérstaklega í kennslu og sem öryggisrammi fyrir nýja meðferðaraðila. Þau verða hins vegar takmarkandi ef þau eru notuð sem staðgengill fyrir klíníska skynjun og aðlögun.

Í ljósi sögunnar má því líta á kerfin sem gagnlegan grunn, en nálgunina sjálfa sem kjarna Bowen-meðferðarinnar.

Þegar unnið er út frá klínískri nálgun verður meðferðin að lifandi ferli þar sem einfaldleiki, tímasetning og svörun líkamans leiða vinnuna.

Slík vinna er í meiri samhljómi við það hvernig Tom Bowen starfaði í raun, jafnvel þótt hann sjálfur hafi aldrei sett lýst þvi þannig