Bowen-meðferð – kerfi eða klínísk nálgun?

Bowen-meðferð – kerfi eða klínísk nálgun?

Bowen-meðferð er oft kynnt sem ákveðin aðferð með skýrri röð hreyfinga, skilgreindum hléum og fyrirfram mótuðum verkferlum. Fyrir marga er þessi framsetning fyrsta kynni þeirra af meðferðinni og hún hefur stuðlað að því að gera nálgunina aðgengilega og auðvelda kennslu víða um heim.

Slík framsetning segir þó aðeins hluta sögunnar og gefur ekki endilega fulla mynd af því hvernig Bowen-vinnan varð til eða hvernig Tom Bowen sjálfur vann í klínísku starfi.

Klínísk vinna fremur en kerfi

Tom Bowen starfaði ekki eftir því sem við í dag myndum kalla formlegt, skriflegt kennslukerfi. Hann setti ekki sjálfur fram fasta ferla eða skipulagða kennslu á þeirri mynd sem síðar varð hluti af mismunandi kennslukerfum.

Vinna hans virðist fremur hafa byggst á einföldum og nákvæmum inngripum, náinni athugun á svörun líkamans og aðlögun að því sem kom fram hverju sinni.

Í þeim skilningi má líta á upphaf Bowen-vinnunnar sem klíníska vinnu sem mótaðist í raunverulegu starfi, fremur en sem fullmótað kerfi.

Þegar klínísk vinna verður að kerfi

Eftir andlát Tom Bowens varð nauðsynlegt að skrá og miðla þessari vinnu áfram. Í því ferli urðu til kennslukerfi sem gerðu mögulegt að kenna vinnuna á skipulagðan hátt.

Oswald (Ossie) Rentsch skrásetti það sem hann hafði sjálfur fylgst með í klínísku starfi Bowens og setti það fram í skipulagðara formi. Með þessari skráningu urðu til ferlar sem gerðu mögulegt að kenna meðferðina áfram, skapa ákveðinn samræmdan grunn og veita nýjum meðferðaraðilum umgjörð.

Þessi kerfisvæðing hefur haft mikilvægt hlutverk í miðlun Bowen-vinnunnar, en hún er ekki endilega nákvæm lýsing á öllum þáttum í klínísku starfi Tom Bowens sjálfs.

Hættan við of stíft kerfi

Þegar Bowen-meðferð er skilin eingöngu sem kerfi er hætta á að meðferðaraðilinn einblíni um of á að fylgja fyrirfram ákveðinni röð.

Meðferðin getur þá orðið framkvæmd samkvæmt forskrift fremur en unnin í samspili við einstaklinginn sem liggur á bekknum.

Sé Bowen-vinnan hins vegar skilin sem klínísk nálgun breytist áherslan.

Þá verður meðferðin ekki fyrst og fremst spurning um að „fara í gegnum ferli“, heldur um að skoða einstaklinginn, meta það sem kemur fram og velja næstu skref út frá þeim upplýsingum.

Slík vinna krefst meiri klínískrar dómgreindar, athugunar og ábyrgðar, en opnar jafnframt fyrir meiri aðlögun að einstaklingnum.

Tengingar við önnur kerfi líkamans

Í þessu samhengi hafa margir meðferðaraðilar tekið eftir því að Bowen-hreyfingar eru stundum framkvæmdar á stöðum sem samsvara nálastungupunktum eða liggja á þekktum orkubrautum.

Þessi tenging getur verið sérstaklega áhugaverð fyrir þá sem hafa bakgrunn í nálastungum, shiatsu eða annarri orkubrautamiðaðri vinnu.

Mikilvægt er þó að skilja þessa tengingu sem mögulega túlkun eða samanburð, en ekki sem sönnun þess að Tom Bowen hafi sjálfur unnið út frá formlegu kerfi orkubrauta eða austurlenskri læknishefð.

Nútímaleg þróun Bowen-vinnunnar

Á síðari árum hafa ýmsir kennarar lagt aukna áherslu á greiningu, líkamsstöðu, hreyfimynstur og samspil líkamans í heild.

Í slíkri nálgun verður Bowen-vinnan markvissari, þar sem val á hreyfingum byggist ekki eingöngu á fyrirfram ákveðinni röð heldur einnig á mati á því sem sést og finnst hjá einstaklingnum hverju sinni.

Þessi nálgun leggur því meiri áherslu á að lesa líkamann, fylgjast með svörun og laga vinnuna að því sem kemur fram.

Kerfið verður þá stuðningur, en ekki stýring.

Kerfi eða klínísk nálgun?

Spurningin er því ekki endilega hvort Bowen-meðferð sé kerfi eða klínísk nálgun, heldur hvernig kerfið er notað.

Kerfi geta verið gagnleg, sérstaklega í kennslu og sem öryggisrammi fyrir nýja meðferðaraðila. Þau verða hins vegar takmarkandi ef þau eru notuð sem staðgengill fyrir klíníska skynjun og aðlögun.

Í þessu samhengi má líta á kerfin sem gagnlegan grunn, en klíníska nálgun sem leið til að nota þann grunn í samræmi við einstaklinginn sem er fyrir framan okkur.

Þegar unnið er út frá klínískri nálgun verður vinnan að ferli þar sem einfaldleiki, tímasetning, mat og svörun líkamans hafa áhrif á næstu ákvörðun.